بررسی و امتیازات بازی Invincible VS

در تاریخچه‌ی بازی‌های ویدیویی، اقتباس از کمیک‌بوک‌ها همواره مسیری پرفراز و نشیب را طی کرده است. اگر از دوران طلایی بازی‌های فایتینگ در دهه‌ی ۹۰ و همکاری‌های خاطره‌انگیز مارول و کپکام بگذریم، در سال‌های اخیر این استودیو «نتررلم» بود که با سری «اینجاستیس» توانست استانداردی جدید برای روایت داستان در یک بازی مبارزه‌ای ابرقهرمانی تعریف کند. حالا نوبت به فرنچایز محبوب و بی‌رحم «شکست‌ناپذیر» (Invincible) رسیده است تا شانس خود را در این ژانر شلوغ امتحان کند. عنوان Invincible VS نه تنها یک بازی مبارزه‌ای است، بلکه تلاشی برای به تصویر کشیدن خشونت عریان و سرعت سرسام‌آور نبردهای ابرقهرمانی در قالبی است که هم برای طرفداران سبک فایتینگ و هم برای علاقه‌مندان به دنیای رابرت کرکمن جذاب باشد. اما سوال اصلی اینجاست که آیا بازی فراتر از یک اقتباس گرافیکی، حرفی برای گفتن در لایه‌های زیرین گیم‌پلی دارد؟

یکی از نکات تحسین‌برانگیز در مورد Invincible VS این است که تیم توسعه‌دهنده به جای بازگویی صرف وقایع سریال یا کمیک، به سراغ نگارش یک داستان کاملاً اختصاصی برای بازی رفته است. داستان بازی در بازه‌ای بین فصل اول و دوم سریال روایت می‌شود؛ جایی که شکاف‌های مولتی‌ورسی باعث برخورد نسخه‌های مختلف قهرمانان و شروران با یکدیگر شده است. این رویکرد به نویسندگان اجازه داده تا نبردهای غیرممکن (Dream Matches) را به شکلی منطقی در دل بازی بگنجانند. با این حال، بزرگ‌ترین ضربه به پیکره‌ی بازی درست در همین بخش وارد می‌شود. بخش داستانی بازی، با وجود کیفیت بالای میان‌پرده‌ها، به طرز عجیبی کوتاه است و در کمتر از یک ساعت به پایان می‌رسد. این بخش دقیقاً در نقطه‌ای که اوج می‌گیرد، با یک «کلیف‌هنگر» آزاردهنده تمام می‌شود که به وضوح نشان از برنامه‌ی سازندگان برای فروش بسته‌های الحاقی یا فصل‌های بعدی داستان دارد. برای بازی که به دنبال یک تجربه‌ی تک‌نفره غنی است، این کوتاهی بیش از حد، طعمی تلخ به همراه دارد.

بازی در زمان عرضه با ۱۸ شخصیت قابل بازی در دسترس قرار گرفته است. این لیست ترکیبی از چهره‌های محبوب نظیر آمنی‌من، مارک گریسون و اتم ایو در کنار کاراکترهای کمتر دیده شده‌ای مثل «بتل بیست» و «رکس اسپلود» است. تنوع در طراحی «مووست» (Moveset) شخصیت‌ها واقعاً عالی است؛ برای مثال بازی با آمنی‌من حس قدرت مطلق و سنگینی ضربات را منتقل می‌کند، در حالی که مارک گریسون شخصیتی سرعتی‌تر و مبتنی بر کامبوهای هوایی است.

در بخش استیج‌ها، شاهد ۱۳ محیط نمادین هستیم؛ از پایگاه مخفی گروه نگهبانان کره زمین گرفته تا سطح سیاره ویلترام و حتی خیابان‌های ویران‌شده‌ی شیکاگو. تعامل با محیط در سطح متوسطی قرار دارد، اما از نظر بصری، استفاده از تکنیک سل‌شید باعث شده تا هر فریم از بازی، شبیه به یکی از صفحات کمیک‌بوک‌های اصلی به نظر برسد. همچنین ضربات مخصوصی وجود دارد که با استفاده از آن ها میتوان در میان نبرد وارد یک استیج دیگر شد.

در لایه‌های زیرین مکانیکی، Invincible VS شباهت‌های غیرقابل انکاری به عنوان کلاسیک Killer Instinct دارد. سیستم کامبوها در این بازی بر پایه‌ی زنجیره‌های طولانی و ریتمیک بنا شده است. حس برخورد ضربات بسیار قدرتمند طراحی شده و سرعت بازی بالاست. سیستم «کامبو بریکر» در اینجا هم حضور دارد، اما با نامی دیگر و در قالبی متفاوت. شباهت به Killer Instinct در نحوه‌ی مدیریت فاصله‌ها و فشار آوردن به حریف به وضوح دیده می‌شود که برای طرفداران قدیمی فایتینگ، یک نکته مثبت تلقی می‌شود. بازی با آن که در ظاهر سیستم ساده ای برای مبارزات را در دسترس قرار می دهد اما دارای عمق کافی برای به چالش کشیدن هر مبارزه می شود.

اما جایی که هسته‌ی اصلی گیم‌پزمان انتشار : 1 هفته قبل Y.A : نویسنده