بررسی و امتیازات بازی Death Stranding 2: On The Beach

زمانی که Death Stranding منتشر شد، از همان ابتدا مشخص بود که نمی‌تواند نظر اکثریت گیمرها را به خود جلب کند. تجربه‌ای که کوجیما پروداکشنز در سال 2019 ارائه کرد، یکی از متفاوت‌ترین آثاری بود که نسل هشتم به خود دید. بازی که سعی کرده بود دیدی متفاوت نسبت به برخی اصول ثابت و همیشگی بازی‌های ویدیویی داشته باشد و به این واسطه توانست جریانی کاملا متفاوت و به شدت شخصی را پیش روی مخاطب‌ها قرار دهد. یکی از بزرگ‌ترین نقاط قوت نسخه اول این مجموعه همین تفاوت با جریان اصلی بازی‌های ویدیویی بود. جایی که داستانی جدید و خاص با گیم‌پلی در ظاهر ساده اما در عمل عمیق و اعتیادآور بازی همراه شد و نتیجه‌ای منحصر به فرد را به همراه داشت. البته که تمام تلاش سازندگان بازی برای ارائه این تجربه خاص و متفاوت با واکنش‌هایی بعضا ناشیانه هم همراه شد. واکنش‌هایی که معمولا بعد از تجربه تنها چند دقیقه ابتدایی بازی و با کلمه کلیدی شبیه‌ساز راه رفتن همراه بود. کوجیما در طول کارنامه کاری خود ریسک‌های بسیاری کرده اما شاید ساخت Death Stranding 2: On The Beach بزرگ‌ترین آنها باشد. روی کاغذ Death Stranding، یکی از آن بازی‌هایی است که در همان اندازه و ابعاد نسخه اول می‌توانست باقی مانده و تاثیر خود را به جا بگذارد. ساخت ادامه برای چنین آثاری معمولا تنها برای کسب درآمد بیشتر رخ می‌دهد اما اینجا با سناریویی کاملا متفاوت سر و کار داریم. کوجیما پروداکشنز با ساخت Death Stranding 2 نشان داده که می‌تواند خود را به روزهای اوج مجموعه‌های قدیمی این بازیساز ژاپنی یعنی Metal Gear Solid نزدیک کند. بازی Death Stranding 2 نه تنها عنوانی با کیفیت، خوش ساخت و به شدت سرگرم‌کننده است بلکه یکی از کامل‌ترین و مفصل‌ترین ادامه‌هایی است که طی سال‌های اخیر منتشر شده. این بازی هر آن چیزی که نسخه اول به عنوان نکات مثبت به همراه داشت را با ارتقایی قابل توجه همراه کرده و برخی مکانیک‌های سلیقه‌ای که در جذب برخی گیمرها ناموفق بودند را به شکلی اساسی تغییر داده.

داستان Death Stranding به شکل مستقیم به عنوان ادامه‌ای برای نسخه پیشین معرفی می‌شود. جایی که یازده ماه از اتفاقات نسخه اول گذشته و برای بار دیگر با سم و البته اینبار لو سر و کار داریم. شخصیتی که اینبار با ظاهری متفاوت همراه قهرمان داستان می‌شود و به شکل مستقیم در محوریت داستان بازی قرار می‌گیرد. هر چه نسخه پیشین سعی داشت، داستانی را روایت کند که المان تنهایی بخشی جدایی‌ناپذیر از هسته اصلی آن بود، اینجا با رویکردی کاملا متفاوت سر و کار داریم و نه تنها داستان از دید نوع روایت متفاوت از گذشته است بلکه از لحاظ فضاسازی کلی با رویکردی کاملا متفاوت همراه شده. چیزی که می‌توان گفت به شکل مستقیم روی کیفیت نهایی بازی تاثیر مثبت داشته و باز هم باعث شده تا Death Stranding 2 نه تنها بازی بهتری نسبت به نسخه پیشین باشد بلکه به شکل بهبودیافته‌ای در دسترس گیمر قرار گیرد. دیگر خبری از پیاده کردن حجم عظیمی از اطلاعات داستانی در بخش پایانی و طی میان‌پرده‌های طولانی نیست و تقریبا روایت بازی به شکل متعادلی در جریان کلی بازی دنبال می‌شود. موضوعی که باعث شده به شکل کلی جریان بازی بهبود یافته و هر کدام از اجزای مختلف همچون داستان و گیم‌پلی به صورت مستحکم‌تری در کنار یکدیگر قرار گیرند. اینبار داستان، سم و دیگر شخصیت‌های آشنای گذشته را به استرالیا می‌برد. جایی که بایستی همان روند گذشته یعنی اتصال بخش‌های مختلف این قاره را دنبال کنید. در این بین البته شاهد حضور شخصیت‌های جدید هم هستیم که هر کدام داستان‌های خاص خود را داشته و توانسته‌اند جای خالی برخی شخصیت‌های نسخه پیشین که اینبار غایب هستند را پر کنند. بخش دیگری از بهبود Death Stranding 2 در همین نقطه نمایان می‌شود. سازندگان بازی سعی کرده‌اند برای هر کدام از شخصیت‌های قدیمی یا جدید، پیش‌زمینه‌ای مفصل و کامل را در نظر گرفته و آن را به شکل هوشمندانه‌ای پیش روی مخاطب قرار ‌دهند. در این بخش حتی آزادی عمل خاصی هم شاهد هستیم و روایت داستان برای موارد جانبی بیش از حد طولانی نمی‌شود و حتی این انتخاب که این بخش‌ها را پشت سر بگذارید، در اختیار گیمرهاست.

بازی به شکل قابل توجهی، کنجکاوی مخاطب را با جوایزی همچون ارائه جزئیات بیشتر داستانی همراه می‌کند. در بازی به قدری شاهد نکات مخفی یا اختیاری هستیم که نشان می‌دهد، سازندگان بازی رویکردی را دنبال کرده‌اند که طی آن هر گیمری بتواند روایتی مخصوص به خود را تماشا کند. اگر تنها به دنبال تجربه خط داستانی اصلی هستید، هیچ اجباری برای دنبال کردن دیگر اجزای روایی بازی وجود ندارد و به راحتی می‌توانید آنها را نادیده بگیرید. در مقابل هر آن قدر که به جزئیات موجود در بازی توجه کنید، بازی شما را به عمق بیشتری برده و نکات جالب توجهی را بازگو می‌کند. چیزی که اینجا شاهدش هستیم دقیقا مصداقی برای فرضیه کوه یخی است. دومین قسمت از مجموعه Death Stranding مثالی روشن از این موضوع است و در تمامی بخش‌های خود این رویکرد را دنبال می‌کند. از داستان گرفته تا گیم‌پلی، تمامی بخش‌های بازی در چند سطح پیش روی مخاطب قرار گرفته و این انتخاب با شماست که تا چه اندازه خود را درگیر ماجرا کنید. البته این به معنی قرار گرفتن نتیجه‌گیری برعهده گیمر نیست. برخلاف چیزی که در این روزها طرفداران زیادی پیدا کرده و توسعه‌دهندگان عملا روایت داستان را در صندلی عقب قرار داده و بار آن را بر دوش تحلیل‌های اینترنتی و شخص مخاطب قرار می‌دهند، در بازی پیش رو همه چیز سر جای مشخصی قرار گرفته و تا جای ممکن سعی شده تا از بی‌پاسخ ماندن سوالات اجتناب شود. درست همچون دیگر ساخته‌های کوجیما، Death Stranding 2‌ با سوالات بسیاری شروع شده، گیمر را برای رسیدن به پاسخ، منتظر باقی نگه داشته و به شکل هوشمندانه‌ای تمام نکات مورد نیاز را در بازه‌های زمانی درست برای او بازگو می‌کند. هرچند هنوز هم برخی توجیهات داستانی در همان سبک و سیاق عجیب کوجیما باقی مانده و تنها می‌توان آنها را به عنوان «صرفا دلیل» معرفی کرد اما همین مسئله که مخاطب در سیاهی رها نمی‌شود، شاید یکی از بزرگ‌ترین نکات مثبت این بازی باشد.

هیچ بازی ویدیویی در تاریخ این صنعت و هنر برای تمامی گیمرها ساخته نشده و Death Stranding 2 هم از این قائده مستثنی نیست. هرچند نسخه اول تا حد زیادی خود را در یک گوشه خاص باقی نگه داشته و گروه اندکی از گیمرها را هدف قرار داده بود اما این رویکرد تغییر کرده و تا حد زیادی در نسخه دوم شاهد هدف قرار گرفتن طیف گسترده‌تری از گیمرها هستیم. البته این به معنی رها شدن تمامی اصول نسخه اول نیست و عملا شاهد روندی هستیم که طی آن تمامی نکات مثبت نسخه اول باقی نگه داشته و با ارتقا همراه شده‌اند. بخش دیگر هم به نکات و مسائلی ارتباط پیدا می‌کند که شاید از ایجاد ارتباط با جامعه گسترده‌تری از گیمرها جلوگیری کرده بود. آن دسته از مخاطب‌ها که بعد از تجربه‌ای چند دقیقه‌ای یا حتی چند ساعته نسخه اول متوجه هیچکدام از مشخصه‌های آن نشده بودند و از لقب «شبیه‌ساز راه رفتن» استفاده می‌کردند، احتمالا با تجربه نسخه دوم، تغییر رویکرد خاصی نمی‌دهند. بازی Death Stranding 2 همان نسخه اول با بهبود‌های قابل توجه است. هیچ چیز از اصول اولیه بازی در این نسخه تغییری نکرده و روند کلی بازی دقیقا همان چیزی است که در گذشته دیده‌ایم. شما در Death Stranding 2 باید با کنترل شخصیت اصلی به نقاط مختلف در محیط Open World بازی رفته، محموله‌های باری را جابجا کرده و بعضا وظایفی را به شکل درگیری با دشمن و پاکسازی برخی مناطق دنبال کنید. کلیت ماجرا همان چیزی است که در گذشته دیده بودیم. همچنان بزرگ‌ترین چالشی که با آن سر و کار دارید، حرکت در محیط و رفتن از مبدا به مقصد است. بزرگ‌ترین تغییر یا بهتر است بگوییم بهبود در این زمینه، آزادی عملی است که گیمر به واسطه آن می‌تواند همین وظیفه ساده یعنی رساندن محموله‌ها و حرکت در محیط را دنبال کند. محیطی که اینبار با حضور در استرالیا، تنوع بیشتری داشته و باعث شده تا گیمر در جریان بازی هیچگاه با ساختارهای طبیعی یکسانی مواجه نشود. استرالیا میزبان زیست‌بوم‌های مختلفی است که حتی بعضا شامل حیوانات هم می‌شوند که البته امکان تعامل با آنها وجود دارد. در این فضای جدید، سازندگان نه تنها طراحی‌های زیست‌بومی مختلفی را به کار برده‌اند بلکه این نکته را هم در نظر داشته‌اند تا بخش‌های مختل�زمان انتشار : 12 ماه قبل Y.A : نویسنده